De kat z'n ...?..

De kat z’n ..?..

  

Ze wilden hun kat ter zijner tijd begraven in de tuin. Ik stelde voor dat men mij kon bellen op het moment dat hun geliefde viervoeter “de geest zou geven”. Waarop ik dan het dier aan de (tuin)aarde ter beschikking zou stellen. Zoals u hoort, ben ik niet alleen zeer dienstverlenend, maar ook uiterst zorgvuldig in mijn woordkeus. Zeer geruststellend, vonden zij dit aanbod, het zou het leed aanzienlijk kunnen verzachten. Echter de volgende dag was ik weer in de tuin en ook de grijze muizenvanger was er weer. “We hebben er nog eens over nagedacht maar om Napoleon door u in een gat te laten gooien, dat vinden we erg oneerbiedig en ook onpersoonlijk”. Uhh ja, ach… Pffoe, tja? Iets minder zorgvuldig gekozen woorden, geef ik toe, maar ik had even tijd nodig om een verbeterde dienstverlening te ontwikkelen. Een houten bekisting in de grond maken, met een tijdelijke deksel, waar ze dan in tijden van droevenis, het stoffelijk overschot van hun trouwe huisgenoot in een doos, in het graf kunnen laten zakken. En zo, kreeg ik toch steeds meer diepgang in mijn dienstverlening. Gelukkig en voldaan verliet ik die dag de tuin en liet de klant met een melancholische tevredenheid achter.

De volgende morgen. “In een doos in de grond, dat zien we niet zitten Wilco, dat gaat inzakken op den duur en dan sta ik straks tijdens het tuinieren met één been in het graf. Dat vinden we een luguber idee”. Door de wol geverfd, laat ik mij niet weer uit het veld slaan. Dus ik stel voor: ‘Kunt u niet beter het dier op een dierenbegraafplaats begraven”? Dat vonden ze een belachelijk gedachte, zo decadent en overdreven om je huisdier daar te begraven. Zelf hadden ze een subtieler idee. Ze hadden een kistenmaker opdracht gegeven een kist te maken voor zijne harige majesteit. Alleen de maatvoering van de bekisting in de tuin week af van de kat z’n… kist, dus of we dat nog even aan willen passen. Tuurlijk, als ik u daarmee een dienst kan bewijzen, je krijgt mij niet gek. Of wel?