Meizoentje ,

Een mooi fris veld voor klaver en madelief.

Er stond een boom voor de schaduw. En een bosje voor de luwte.

Hier is het goed,  er lag een geel vlak in het gras.

Ik vouwde het doek uit en sloeg de haringen in het gras.

Wie stonden hier eerst, waar kwamen ze vandaan. Hadden ze spijt van deze plek.

Hadden ze aan de overkant willen staan.

Waren ze daarom weggegaan of was hun vakantie gewoon voorbij. Die ochtend maakte de zon het doek lekker warm. Die nacht hadden regendruppels luidruchtig al het ander geluid verjaagd. De dagen strijken voort langs zon, zee, weer en wind.

Naast ons is ook weer een geel vlak gekomen. De stempel van een gezinnetje.

Er huilt een baby in een tent er klimmen jongens in de boom, meisjes stampen in plassen.

Het gele vlak naast ons word al haast weer groen, opgelucht haalt het adem.

Maar dan ineens word hem weer de lucht ontnomen door een pap en een mam en vrolijke kinderen.

Klavertje houdt zijn hart weer vast en madelief blijft in haar knop.

Nog een paar dagen en we gaan weer naar huis.

Wie zal er op onze stempel gaan staan.

Wie kijkt er straks naar de boom.

Over een maand zullen de stempels zijn verdwenen en is het veld met zijn lappendeken weer groen geworden zijn.

Dan kan klaver zijn hart weer luchten en madelief bloeit vast op.

Arm klein meizoentje, zal iemand ooit je schoonheid zien?

Geschreven door Wilco Boksebeld (tuinontwerper en hovenier)