Luchtankers (Vervolgverhaal deel 9)

Deel 9

Het lijstje met aantekeningen is veel belangrijker dan de vorm. Dit bepaald of je tuin straks

prettig is voor het dagelijks leven.

Wilco: Zal ik het lijstje eens voorlezen?

Vrouw: Nou, ik ben benieuwd wat je hebt opgeschreven.

• Zij stoort zich aan de fietsen
• Hij vind een vlaggenmast wel vrolijk en gezellig
• Hij moet kunnen klussen
• Geen zonaanbidders
• Zij wil wel af en toe kunnen zonnen.
• Privacy via zijraam
• Privacy via bovenramen
• Terras hoeft niet bij de tuindeuren
• Mooie planten, groene tuin.
• Ook vanuit het huis een mooi zicht op groen en bloemen
• Kinderen moeten kunnen spelen.
• Trampoline.
• Plek voor openhaardhout.

Word vervolgd

Luchtankers (Deel 8)

Vrouw: Nou, ik wil ook best wel eens in de zon zitten, maar ik kan nergens zitten want van alle kanten kijk je zo in de tuin. Vooral van die bovenramen.

Man: Ze mogen je toch wel zien zitten. Het zou mij niks uit maken.

Vrouw: Nou ja, maar als ik lekker wil liggen zonnen vind ik dat toch niet fijn.

Man: Hoezo, ga je topless. Ha, ha, ha. 

Wilco: (lacht twijfelachtig een beetje mee)

Vrouw: Jij maakt er nu een grapje van maar ik het zit er wel mee.

Man: Ja, dat is zo. Ze zit echt nooit in de tuin terwijl ze vroeger echt een buitenmens was.

Vrouw: Ja het is wel erg met mij hé? Ik vraag waarschijnlijk het onmogelijke van je.

Wilco: Nou, dat valt wel mee hoor. Het lijstje wordt steeds langer zonder dat ik ook maar één woord over materialen heb geschreven. Als ik dit lijsje in het ontwerp verwerk, wordt je daar zeker gelukkig van. Zal ik het lijstje eens voorlezen?

Vrouw: Ja, maar ik wil ook wel graag een mooie tuin, nou ja, ik bedoel, met mooi planten en zo en niet alleen maar stenen. En de kinderen moeten ook nog kunnen spelen.

Man: Ja, we hebben nog een trampoline.

Wordt vervolgd

Luchtankers (deel 7)

Wilco: Als je nu in deze tuin zit zoals het nu is, wat voel je dan?

Vrouw: Eigenlijk zit ik helemaal niet zoveel in de tuin, veel minder dan ik zou willen.
Ik ben op een boerderij geboren en ik voel me hier gewoon helemaal niet vrij als ik buiten zit.

Wilco: Het zit je behoorlijk hoog, als ik je zo hoor.

Vrouw: Ja eigenlijk best wel. Ik merk dat ik emotioneel wordt als ik erover praat.

Wilco: Het terras ligt nu direct bij de tuindeuren.

Vrouw: Ja, maar dat is bloedheet in de zomer, daar kun je gewoon niet zitten.

Man: We zijn helemaal niet zulke zon-aanbidders. We zoeken liever de schaduw.

Wilco: Dus het terras bij de tuindeuren is zinloos, we kunnen beter zorgen dat hier zoveel mogelijk groen komt, met alleen de hoognodige verharding. Vanuit het huis beleef je dan ook al veel meer je tuin. (Word vervolgd)

Luchtankers (deel 6)

Vrouw: Als ik de buurman naar zijn container loopt, dan kijkt hij hier recht op onze keukentafel door dat zijraam. Niet dat ie zit te loeren of zo, maar hij kan niet veel anders dan deze kant op kijken. Als ik hier dan toevallig zit dan steek maar even mijn hand op en hij ook. Maar het lijkt net of ik hem in de gaten zit te houden. 

Notitie op mijn lijstje: privacy bij zijraam.

Man: Ik vind het niet erg om de buurman te zien, ik kan goed met hem opschieten. Vorig winter hebben we samen een partij hout gekocht en hebben we hier op de oprit samen gekloofd voor de open haard. Koste wel drie zaterdagen, maar ik vind dat gezellig om dat samen te doen. En dat fisieke arbeid dat geeft zo’n goed gevoel aan het eind van de dag. 

Notitie op mijn lijstje: zij privacy belangrijk, hij minder. Moet kunnen werken/klussen , haardhout, oprit is ook werkruimte.

(word vervolgd)

Luchtankers (deel 5)

Bij brainstormen moet alles gezegd kunnen worden.

Het zou best eens kunnen dat we de fietsen uit het zicht kunnen halen door de tuin wat anders in te richten, zonder dat er een schutting voor geplaatst moet worden of een tuinvitrage opgehangen moet worden.

Het zou tot gevolg kunnen hebben dat de tuin kleiner wordt en het probleem groter. 

Het zou ook kunnen dat het inderdaad niet zo erg is dat je de fietsen kan zien, maar dat deze niet zo prominent in beeld moeten zijn en alle aandacht naar zich toe trekken. 

Indeling van de tuin biedt meer mogelijkheden dan je denkt. Nogmaals denk niet in produkten.

Althans nu nog niet.

Er moet nog veel meer informatie boven tafel komen voor dat je conclusies strekt.

Word vervolg

Smerige taal

Onderbuikgevoel.
Dat woord dat hoor je te vaak vind ik. Het is zo'n lelijk woord, klinkt smerig ook.
Ook vrouwen gebruiken dat woord, dan is het nog smeriger.
Telkens als ik het hoor blokkeer ik.
Dan hoor ik niet meer wat er daarna gezegd wordt. Dat komt dan door mijn eigen onderbuikgevoel. Darmen, verteerd voedsel, urine, gal, bah.
Vooral ministers en tegenstanders van ministers houden van dat woord. Als de ene minister luistert naar de diepere gevoelens van het volk, dan gaat zij volgens de andere minister te veel in op de onderbuikgevoelens. Dat kan natuurlijk niet, je moet doen wat het beste is voor alles en iedereen.
Mensen mogen niet alleen op hun eigen gevoel afgaan, al zijn die gevoelens nog zo diep.
Elk verstandig en rationeel denkend mens weet dat. Maar rationeel denken kan niet iedereen hoor, daar moet je wel een beetje gevoel voor hebben.
Rationeel gezien, zijn er geen lelijke emoties in je onderbuik, ook geen vlinders in het hoger gelegen deel van je buik, en ook diep in je hart heb je geen gevoelens.
Rationeel zijn gevoelens slechts een chemisch proces in je hersenen, communicatie tussen hersencellen doorgegeven door elektronische impulsen met behulp van neurotransmitters. En gevoelsmatig zeg ik dan, dat dat ook voor het rationeel denken geldt.
Met mijn volle verstand meen ik dat je nooit genoeg kan luisteren naar gevoelens.
Het enige gevaar van luisteren is, dat je er door word overtuigt.
Je moet natuurlijk wel je kop er bij houden.

Geschreven door Wilco Boksebeld en gepubliceerd in "de Tuin en Landschap" 2009

Luchtankers. (Deel 4)

Beiden waren goed op weg totdat ze elkaar rationeel gingen bestormen. Het was een beleving uit de dagelijks praktijk van de vrouw dat ze zich stoorde aan die fietsen. Punt op het lijstje zou zijn “ik stoor mij aan die fietsen”. Geen commentaar, geen oplossing. Dat komt later. De man in deze, had een beleving uit een droom of voorstelling, hij zag een vrolijk wapperende vlag voor zich op een feestelijke dag. De vlaggenmast was dus niet alleen een accessoir maar er zat voor hem een blij gevoel aan. Punt op het lijstje zou kunnen zijn “vrolijke vlaggenmast”.

Word vervolgd

Luchtankers. (Deel 3)

Man: “Ik zou het wel leuk vinden om een vlaggenmast in de voortuin te hebben!”

Vrouw: “Een vlaggenmast? Dan heb ik zo’n lelijke witte paal voor het huis staan!”

Man: “Nou, er zijn ook hele mooie vlaggenmasten te koop hoor”.

Vrouw: “Ja, maar weet je wel wat zo’n kost? Nee, ik vind het niet nodig, en bovendien wanneer wil je die vlag dan uithangen?

Man:  “Nou!!! Als jij niet thuis bent bijvoorbeeld”!!!

Wilco Boksebeld: In het creatieve proces, moet je niet denken aan budget of uitvoerbaarheid. Dat is een latere zorg. Denk ook niet aan producten of accessoires, dat is allemaal ballast met vooroordelen.

Word vervolgd

Luchtankers. (Deel 2)

Om plannen te maken voor een tuin moet je op z’n minst vrijuit en hardop mogen denken. Belangrijk is dat de anderen dit niet afkraken of meteen aan de uitvoerbaarheid gaan twijfelen. 

Ik zat bij dit echtpaar aan tafel en ik daagde hen uit om de collage met leuke tuinfoto’s aan de kant te gooien en het papier met aandachtspunten even ondersteboven te draaien, en “gewoon” hardop te vertellen wat je voor je voor je ziet als je aan je tuin denkt. Zo ontstond de situatie in het vorige bericht.

De man was praktisch ingesteld, oplossinggericht en was niet gewend om op deze manier te denken, hoewel het andersom ook niet helemaal vlekkeloos liep. Dat vertel ik in het volgende bericht.

Word vervolgd

Luchtankers. (Deel 1)

Vrouw: “Nou, als ik hier zit, aan deze eettafel, dan stoor ik me altijd aan de fietsen die daar staan”.

Man:  “Ja, dan moeten je daar een schutting voor zetten.”

Vrouw: “Nee, een schutting vind ik echt heel lelijk!”

Man: “Wat vindt je nou lelijker, die fietsen of een schutting? Als je die fietsen uit het zicht wilt dat moet er een schutting voor.”

Vrouw: “Er is toch nog wel iets anders als een schutting?

Man: “Wat dan?”

Vrouw: “Tja, meer iets wat zo van boven naar beneden hangt of zo, ik weet het niet precies”

Man: “Hoe ga je dat vastmaken dan? Met luchtankers ha, ha, ha! Dat kan toch helemaal niet. En wat maakt het nou uit als je die fietsen kan zien! Ik stoor me daar niet aan.”

wordt vervolgd

Exclusieve column.


Ik zit net een beetje rond te googelen hoe het er voorstaat met ons, hoveniers. Eigenlijk kijk ik meer hoe ik er voorsta tussen al die hoveniers. Of nog beter, sta ik nog achter al de hoveniers, die voor me staan. 

De sites worden steeds mooier. We laten zien wie we zijn. Onze bedrijven streven naar kwaliteit. 
Het woord “vaandel’ zit ons vaak hoog valt me op. 


We maken unieke tuinen, groot of klein het maakt ons niets uit. 
We luisteren goed naar het wensenpakket van onze klanten. In een ontwerp houden we rekening met de wensen van de klant. 
We vertalen die wensen naar een ontwerp dat bij hen past. En ook bij hun huis en omgeving. En het past ook nog bij hun budget. De uitvoering doen we professioneel en met veel zorg. 
Onze medewerkers zijn nota bene vakbekwaam. En we hebben persoonlijk contact. 


Maar als klap op de vuurpijl, zijn velen van ons exclusief. Maar dat woord ben ik echt helemaal zat. 
Niet vanwege die exclusieve hoveniers hoor. De meeste doen ook echt hun best om exclusief te zijn. Hoewel we met zijn allen wel erg veel exclusieve tuinen aan leggen. Waardoor we met dat onderscheiden, toch weer op elkaar gaan lijken. 
Maar zoals ik al zei, het zijn niet de hoveniers die het woord kapot maken, maar de leveranciers. Exclusieve tuinverlichting is vaak de grootste kitsch die er bestaat. Exclusieve tuinhuisjes, zijn truttige theehuisjes of veredelde skihutten. Aan exclusieve ornamenten zou ik nog wel eens een beeldenstorm willen wagen. En exclusief hekwerk kun je gewoon bestellen zonder dat je de folder hebt gezien. 
De exclusieve bestratingsmaterialen spannen de kroon. 
Dat gaat alleen nog over Chinese tegels, die met zoveel tonnen tegelijk hierheen gevaren word, dat de aarde nog eens de andere kant op gaat draaien door al dat gewicht verplaatsen. 


Volgend van Dale, je weet wel, die dikke. Betekent exclusief: ‘Uitsluitend’, ‘chic’ of ‘niet inbegrepen’. Voor mij heeft het woord zijn waarde verloren. 
Het is hooguit de belasting die er nog een waarde aan toevoegt.


Geschreven door Wilco Boksebeld (Werd gepubliceerd in "de Tuin en Landschap" Sept. 2008)

De kat z'n ...?..

De kat z’n ..?..

  

Ze wilden hun kat ter zijner tijd begraven in de tuin. Ik stelde voor dat men mij kon bellen op het moment dat hun geliefde viervoeter “de geest zou geven”. Waarop ik dan het dier aan de (tuin)aarde ter beschikking zou stellen. Zoals u hoort, ben ik niet alleen zeer dienstverlenend, maar ook uiterst zorgvuldig in mijn woordkeus. Zeer geruststellend, vonden zij dit aanbod, het zou het leed aanzienlijk kunnen verzachten. Echter de volgende dag was ik weer in de tuin en ook de grijze muizenvanger was er weer. “We hebben er nog eens over nagedacht maar om Napoleon door u in een gat te laten gooien, dat vinden we erg oneerbiedig en ook onpersoonlijk”. Uhh ja, ach… Pffoe, tja? Iets minder zorgvuldig gekozen woorden, geef ik toe, maar ik had even tijd nodig om een verbeterde dienstverlening te ontwikkelen. Een houten bekisting in de grond maken, met een tijdelijke deksel, waar ze dan in tijden van droevenis, het stoffelijk overschot van hun trouwe huisgenoot in een doos, in het graf kunnen laten zakken. En zo, kreeg ik toch steeds meer diepgang in mijn dienstverlening. Gelukkig en voldaan verliet ik die dag de tuin en liet de klant met een melancholische tevredenheid achter.

De volgende morgen. “In een doos in de grond, dat zien we niet zitten Wilco, dat gaat inzakken op den duur en dan sta ik straks tijdens het tuinieren met één been in het graf. Dat vinden we een luguber idee”. Door de wol geverfd, laat ik mij niet weer uit het veld slaan. Dus ik stel voor: ‘Kunt u niet beter het dier op een dierenbegraafplaats begraven”? Dat vonden ze een belachelijk gedachte, zo decadent en overdreven om je huisdier daar te begraven. Zelf hadden ze een subtieler idee. Ze hadden een kistenmaker opdracht gegeven een kist te maken voor zijne harige majesteit. Alleen de maatvoering van de bekisting in de tuin week af van de kat z’n… kist, dus of we dat nog even aan willen passen. Tuurlijk, als ik u daarmee een dienst kan bewijzen, je krijgt mij niet gek. Of wel?

Bladzijde 8,

Waar ben ik mee bezig, bedenk ik mij, terwijl ik mijzelf hoor praten bij de uitleg van een offerte. “Kijk dan werk ik de vijverrand af, met aluminium, dan kan met standaard aluminium maar ook met geanodiseerd aluminium. De pomp en de verlichting wordt aangestuurd met een afstandsbediening, ik adviseer daarbij  wel een sperfilter in de meterkast te installeren. We kunnen voor de spotjes 12 volt gebruiken met LEDjes, dit is heel energie zuinig, 220 volt systemen zijn doorgaans wat bedrijfszekerder, maar ook duurder. De afstandsbediening is radiografisch dus je hoeft niet te richten. Het water geven kunnen we ook automatiseren, de pomp wordt geschakeld met een pomprelais en verder gaan de juiste leidingen open met magneetventielen. Deze worden aangestuurd door een computer, welke weer informatie krijgen van de elektronische bodemvochtigheidsensor. De schutting kunnen we maken van Lariks hout, dit komt uit europa, ook tropisch hardhout is een optie, maar ja,  het milieu hé.”

Ik ga  maar door en door. Gebakken klinkers ten opzichte van beton, natuursteen uit China, of beter uit België. Leisteen, kalksteen, zandsteen.  De klant hoort mijn verhaal gretig aan en vuurt de ene vraag na de andere op mij af, de onderste steen boven en weer terug. EPDM, of PE folie, geelverzinkte schroeven, houtdraadbouten, torx of kruiskop. Ik weet overal antwoord op, waar haal ik het vandaan. Folie doorvoeren, drukfilter, biologisch evenwicht, goudwindes, koikarpers.

Onder de indruk van mijn parate kennis, dicht dit echtpaar mij lovende woorden toe, ten aanzien van mijn vakmanschap.

Maar eindelijk kom ik aan bladzijde 8 van de offerte voor deze particuliere achtertuin van nog geen 100 m2.

Bladzijde 8, daar kan ik pas echt mijn verhaal kwijt, dat is mijn ding, daar gaat het allemaal om!!!

Bladzijde 8: de beplanting, yes, nu kan ik echt los gaan!

“Wilco, daar hebben we helemaal geen ideeën over, dat laten we graag aan jou over. Wanneer kun je beginnen?”

Er was eens een nijlpaard,

"Kijk pap, ik heb een mooie tekening gemaakt"! "Zo, dat is een mooie...uh...een mooie...even denken...NIJLPAARD". "Knap van jou hoor". Zei vader. "Dat-is-geen-nijl-paaaard"!  Zei het meisje beledigd en onbegrepen. "Oh, wat is het dan" zei vader? "Gewoon". Antwoordde zij en keerde hem de rug toe. Lang gelden kon hij net zo denken als zijn prinsesje. Gewoon op zijn gevoel. Het stelde niks voor, het hoefde ook niks voor te stellen. Het was gewoon een tekening, verder niks. Maar nu was hij gegroeid, ze hadden hem veel geleerd op school. En hij had veel geluisterd naar grote mensen die zeiden:  "Kijk, het zit zo" of "luister goed, naar wat ik nu ga zeggen". Weer andere grote mensen gaven hem een methode en nog weer anderen een systeem en er waren er zelfs bij die hadden voor hem de oplossing. Zo leerde hij meer en meer. Bij elke les werd hij van kinds af aan steeds meer een groot mens. Hij werd een wijze vakman. Eén brok kennis en ervaring. Hij kon een ontwerp uitleggen, en elke lijn motiveren. Zijn argumenten waren helder en overtuigend. Totdat op een dag het kleine prinsesje hem wakker kuste uit een lange betoverde slaap. Nu zat hij ineens tegenover drie echtparen-buren van elkaar-waarvoor hij een gezamenlijk tuinontwerp maakte. Zes grote mensen zaten tegenover hem en hadden precies uitgelegd wat ze wilden en in wat voor stijl. Maar nu had hij had zijn gevoel gevolgd en totaal iets anders ontworpen dan wat ze hem hadden gevraagd. Hij liet bedeesd het ontwerp zien en was bang dat ze "NIJLPAARD zouden roepen". Maar ze werden er juist heel blij van. Hij hoefde het niet eens uit te leggen, het was gewoon een tekening. Hij luisterde daarna nooit meer naar grote mensen en leefde nog lang en gelukkig. Dit verhaal was natuurlijk maar een sprookje, want grote mensen bestaan helemaal niet.

Geschreven door Wilco Boksebeld (tuinontwerper/hovenier)

Meizoentje ,

Een mooi fris veld voor klaver en madelief.

Er stond een boom voor de schaduw. En een bosje voor de luwte.

Hier is het goed,  er lag een geel vlak in het gras.

Ik vouwde het doek uit en sloeg de haringen in het gras.

Wie stonden hier eerst, waar kwamen ze vandaan. Hadden ze spijt van deze plek.

Hadden ze aan de overkant willen staan.

Waren ze daarom weggegaan of was hun vakantie gewoon voorbij. Die ochtend maakte de zon het doek lekker warm. Die nacht hadden regendruppels luidruchtig al het ander geluid verjaagd. De dagen strijken voort langs zon, zee, weer en wind.

Naast ons is ook weer een geel vlak gekomen. De stempel van een gezinnetje.

Er huilt een baby in een tent er klimmen jongens in de boom, meisjes stampen in plassen.

Het gele vlak naast ons word al haast weer groen, opgelucht haalt het adem.

Maar dan ineens word hem weer de lucht ontnomen door een pap en een mam en vrolijke kinderen.

Klavertje houdt zijn hart weer vast en madelief blijft in haar knop.

Nog een paar dagen en we gaan weer naar huis.

Wie zal er op onze stempel gaan staan.

Wie kijkt er straks naar de boom.

Over een maand zullen de stempels zijn verdwenen en is het veld met zijn lappendeken weer groen geworden zijn.

Dan kan klaver zijn hart weer luchten en madelief bloeit vast op.

Arm klein meizoentje, zal iemand ooit je schoonheid zien?

Geschreven door Wilco Boksebeld (tuinontwerper en hovenier)